Gdyby jeszcze chodziło o szukanie ideału i prawdziwej, jedynej miłości. Gdyby ludzie byli na tyle odważni, żeby się temu poświęcić, żeby z tego, najważniejszego przecież elementu życia zrobić coś, co rzeczywiście będzie ważne. Ale nie. Dawno już nam się odechciało, a żeby zmazać z twarzy grymas porażki, wymyśliliśmy, że coś takiego nie istnieje. Że nie ma miłości szczęśliwej, że głupcy tylko jej szukają, że nie znajdą.

Dawno już odpuściliśmy jedyną rzecz, której odpuszczać nam nie wolno. Jedyną rzecz, dla której dozwolone jest wszystko, poza odpuszczaniem właśnie.

Chcesz szukać przez seks, przez łóżko, proszę bardzo, droga wolna, tylko szukaj i znajdź, bo tylko wtedy nabierze to sensu. A znajdziesz pewnie w takiej, która ci odmówi, ironia losu i uśmiech Boga, który nienawidzi nas w taki właśnie sposób. (niestety ta metoda nie pasuje do pań – naprawdę trudno znaleźć faceta, który odmówi, będąc zdrowym i poczytalnym.)

Chcesz szukać przez brak seksu, miłość platoniczna, czysta, proszę bardzo, znajdziesz ją pewnie budząc się po cudownej nocy z tą właśnie osobą, jakże by inaczej, dwa lata przed ślubem.

Czasem trzeba szukać idąc na łatwiznę – w swojej grupie na studiach, w pracy, wśród znajomych. Raz na milion przypadków może mieć to sens, zwykle jednak trzeba wyjść poza pudełko, zejść z utartej ścieżki. Nie robimy tego. Tkwimy tam, gdzie nam łatwo, trudno się jednak dziwić, skoro nawet natura się rozleniwiła i pozwala nam trwać mimo głupoty. Darwin przewraca się w grobie.

Zakochaliście się w kimś, kto ma was w dupie? Nie odpuszczajcie za nic w świecie.

Zakochał się w was, ktoś, kogo nie braliście nawet pod uwagę? A co szkodzi dać mu szansę?

Trzeba rzucić pracę, wyjechać? Rzuć i wyjedź. Trzeba skończyć obecny, nieudany związek, choć dawał chwilową gwarancję spokoju? Skończ czym prędzej. Trzeba rozbić jakiś inny związek, ukraść czyjąś dziewczynę, zdobyć czyjegoś chłopaka? Rozbij więc, kradnij i zdobywaj, będąc pewnym, że wiele porażek, niepowodzeń i bólu czeka po drodze.

Wszystko, absolutnie wszystko jest usprawiedliwione, wszystko nam wolno w imię miłości. Bo ona jest. Wie o tym nawet noblistka:

Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej

twierdzą, że nigdzie nie ma miłości szczęśliwej

Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać.

Zdjęcie: mr • p, udostępnione na licencji CC - oryginał You Set Me on Fire.

1 listopada świętują ci, którzy rzeczywiście mają powód do świętowania – mamy przecież bal wszystkich Świętych. Dwa dni wcześniej świętują żywi, coraz huczniej adaptując amerykański zwyczaj. I tylko ci, o których zapomniano, są zapomniani nadal, ktoś jeszcze w ogóle wie, co to dzień zaduszny?

Najlepsze jest to, że to chyba dobrze, bo my, tu na Ziemi, mamy zadbać przede wszystkim o siebie. O bliskich – żywych bliskich. O córkę i żonę. Jeśli zmarli przypominają nam coś istotnego, to tylko to, jak mało mamy czasu, żeby się zakochać i napisać książkę.

Paradoks nad paradoksami, trupy pchają nas ku życiu, czasem dyskretnie, czasem zupełnie dosłownie i biegiem. Żyjmy więc. Róbmy głupoty, ale COŚ róbmy; wybierajmy źle, ale COŚ wybierajmy; kochajmy nieudolnie, ale KOGOŚ. Błądźmy, byle do celu. Hank pisał, że LA go zabija, że to miasto bez wyrazu, bez autentyczności. Dzisiaj staje się to metaforą świata, dzisiaj nie żyjemy po to, żeby żyć, tylko żeby przeżyć. Żeby dotrwać jakoś do kolejnego dnia, potem do kolejnego weekendu, do wakacji. Doprowadziliśmy do tego, że to zmarli muszą nam przypominać o życiu, a powinno być całkowicie na odwrót. Jesteśmy tak leniwi, że obudowaliśmy groby marmurami i palimy znicze na baterie.

Kiedy więc umrę, przychodźcie na mój grób w leginsach, wychylcie moje zdrowie, wsadźcie mi głęboko wielką woskową świecę. Będę tam z wami. Sprawcie zmarłemu odrobinę przyjemności. A potem idźcie w świat i sprawcie trochę przyjemności sobie.

Zdjęcie: abejorro34, udostępnione na licencji CC - oryginał In commemoratione omnium fidelium defunctorum.

Na Dzień Dziecka opublikowaliśmy jej pierwszy fragment, potem drugi, kilka dni później zaczął się konkurs. Nawet przy okazji Mistrzostw nie potrafiliśmy o niej zapomnieć.

„Bóg nas nienawidzi”.

Książka Hanka, Hank w Polsce, polska w Kalifornii. Poleciałem tam, przywiozłem ją tutaj. Hank się spił, potem spiliśmy się razem, spotkałem Karen i Beccę, obudziliśmy na chwilę Lew Ashby’ego świętowaliśmy z Charliem i Marcy.

Wszystko to nic, mały wycinek świata, w którym, jak mówił Hank, coraz trudniej cokolwiek odnaleźć. Dobrze, że można znaleźć książkę. Szukajcie jej zatem, bo ona (on) szuka Was.W Empikach, w Merlinie, w księgarniach, wreszcie – tu na blogu. Cena z okładki, przesyłka gratis.Hank Moody.

„Bóg nas nienawidzi”

Książka, która przemienia.

Hank Moody: Jak struś, kolego. Jak struś albo czołg.

Ostatnio latano czołgiem.

Hank: Gdzie, przepraszam?

W „Drużynie A”.

Hank: No widzisz, skoro takie rzeczy się dzieją, nie mogę być spokojny.

Wiesz, ludzie myślą, że masz dobre życie.

Hank: Nikt nie ma. Właściwie nie umiem znaleźć na to sposobu. Uważam, że mam gorzej niż więzień z dożywociem, niż głodujący człowiek w jakichś pieprzonych Chinach.

Wybacz, ale teraz pieprzysz od rzeczy.

Hank: Wcale nie. Ja cierpię jak i on. A taki wie dlaczego. Jest za kratami. Miska przed nim jest pusta, choć powinien ryż w niej dymić. I tak dalej. Zaraz wyciągniesz mi dziwki i koks. Lepiej mieć dziwki i koks, czy być głodnym w więzieniu? Mój więzień, mój Chińczyk, wiedzą dlaczego cierpią. Znają tę przyczynę. Ja nie mam pojęcia, a do tego czuję się winny. Bo mam dobrze, a jęczę. Czuję się winny, że cierpię, choćby wobec więźnia i Chińczyka, czym powiększam swoje cierpienie. Oni nie czują się winni, więc cierpię bardziej niż oni.

Co cię cieszy?

Hank: Przecież powiedziałem. Cierpienie, dziwki i koks.

Twoje cierpienie?

Hank: Cudze dziwki także mnie nie cieszą.

A książka?

Hank: Co z nią?

Książka w Polsce. Cieszy cię czy nie cieszy?

Hank: Trudne pytanie. W gruncie rzeczy nie wiem, czy piszę książki, aby się cieszyć. Ale w pewien sposób jasne, tak. Macie tam dziwki i koks?

Raczej niewiele.

Hank: To teraz macie. W pełni legalne, nikt was za to nie zamknie, nie ukaże, a zabawa jeszcze lepsza. Ze zjazdem. Poczujecie mrowienie w nosie. I miękkość cycka.

A cierpienie?

Hank: Z tym czekam na tłumaczenie na Chiński.

To pierwsze plemię poruszało się w jakimś tam promieniu od swego obozowiska. Wędrowali ile pozwoliły nogi. A my? Jeździmy, czołgamy się i człapiemy do roboty, z roboty, do kochanki na innym osiedlu, centrum handlowego po mleko i bułkę, wreszcie do kina, żeby wypalić sobie resztki tego, co zostało nam z mózgów. Przebywamy, dzięki prostym wynalazkom jak tramwaj lub dzika taksówka (czy ktoś jeszcze jeździ normalnymi?) obszar podobny lub większy, co pierwsze zeżarte przez mrok dziejów plemię zbierackie.

Wyprawa do Ameryki nie mieści się w głowie, wtedy już Księżyc był bliżej.

Świat jest przecież jak dżungla, step, pełen miodu i dzikich zwierząt.

Zbieramy, jako i oni.

Zbieramy się co rano do roboty (ja szczęściem tego nie czynię), żłopiąc lurę w kubku, całując brzydkie żony i szarpiąc bachory za zawszone kudły, niby po przyjacielsku.

Zbieramy się do domu, do sprzątania i spacerów rodzinnych.

Zbieramy się do seksu z ukochaną czy tam obcą, dobrze, jeśli Jasio też jakoś się zbierze.

Zbieramy się do wysłania maila. Raportu. Kupna samochodu. Obcięcia kotom pazurów, wykastrowania psa.

Zbieram się i ja, od powrotu ze Stanów. Zbieram się strasznie, jakbym ważył tyle co góry stołowe.

Zbieram się, jestem swym własnym praprzodkiem.

Zbieram się, żeby cokolwiek napisać.

Zdjęcie: Chris Pirillo, udostępnione na licencji CC - oryginał Faces of Gnomedex.

W noc przed wylotem Hank zaprosił mnie na balangę. Przynajmniej tak powiedział, a znając go mogłem spodziewać się czegokolwiek. Dziwki tarzające się w kisielu z procentami. Ogolone szympansy. Stado holenderskich pomywaczy przebranych za pomywaczy z Danii. Wynajęty pałac. Książę Karol. Wiecie, o co mi chodzi.

Powitał mnie w mieszkaniu pustym, lecz cokolwiek rozpierdzielonym. Siedział przy stole, jako tako ogarnięty i ściskał butelczynę. Pełną. A sądząc po jego oczach, siła, która powstrzymała go od rozpoczęcia beze mnie, rozwarłaby na nowo Morze Czerwone i uczyniła z Marcy dożywotniego prezydenta.

„Zamówimy pizzę, jeśli jesteś głodny. Nie sądzisz, że to dobry pomysł na wieczór?”

„Tak, jeśli nie ściśniesz mnie za jaja”.

Zmrużył oczy, jakby rzeczywiście to rozważał.

„Czemu tu przyjechałeś?”

Głupie pytanie. Kazali.

„Za pierwszym razem?”

„To dla forsy”

Uśmiechnął się. Chlapnęliśmy zdrowo.

„Dla niej mogłeś wpaść do Niemiec. Gdzieś tam, w Europie. Jakie miałeś marzenia, człowieku.”

Przygwoździł. Dla oddechu poprosiłem tę pizzę i powiedziałem banalną prawdę, że byłem młody, chciałem zarobić kupę forsy i jeszcze załapać się na wydrukowanie czegoś. W gruncie rzeczy, chciałem być tobą, Hank. Zaraz nalał do pełna.

„Nawet ja nie chcę być sobą. Większość dziewczyn to transwestyci, a pisarzy mamy najlepszych na świecie i to od czasu Twaina. Z pieniędzmi inna sprawa, na ich przykładzie wyjaśnię ci, co Ameryka robi z marzeniami. Każdy przyjeżdża ich pełen, wszystkie traci i albo ma inne, albo już żadnego. Przyjeżdżasz po dziwki, zostajesz pedałem. Pieniądze? Każdy, kto tu się zjawi, może je zarobić, po czym wyda wszystko do ostatniego centa wykształcając dzieci, żeby nie musiały już przechodzić tego piekła co on. Za resztę kupi sobie wielki telewizor i będzie karmił się baśniami z kanału dla dorosłych. No, napij się Henry, what the fuck?”

Napiłem się, a Hank nawijał.

„Najlepsze, co Ameryka z tymi marzeniami robi. Ten kraj, w którym nikt żadnych marzeń już nie ma kręci filmy wyłącznie o nich. Lojalność. Przyjaźń. Wierność. Miłość. Wszystko w wysokim budżecie Spielberga, Baya, Lucasa. Henry, jesteśmy jak kurwa wychwalająca cnoty w kościele”, walnął z gwinta.

„Zrobisz dla mnie coś?”

Co miałem się nie zgodzić. Hank popatrzył na mnie, jakby planował ofiarować mi duszę na przechowanie, w zamian wydobył swoją książkę. „God hates us all”, Bóg nas nienawidzi.

„Weź to i zanieś swoim. Niech kurwa wiedzą. Tu jest wszystko, co ci powiedziałem, plus cipy, dragi, kupa humoru, bo życie jest w jakiś sposób piękne, nie tylko tutaj. Niech wiedzą. Niech wierzą mnie, a nie tym ciulom z Hollywood.”

Następnie przyłożył mi swą powieść do piersi niczym relikwię, stał tak przede mną i zionął, dopóki nie przyjechała pizza. Tak jakby zapomniał, że jego książkę Hollywood też wchłonęło, że to dzięki niej przeprowadził się do Kalifornii, gdzie zaczęły się jego kłopoty i prawdziwe życie. Tak jakby zapomniał, że choć książka już przetłumaczona, kilka dni wcześniej wymógł na mnie obietnicę publikacji nie wcześniej niż w listopadzie.

Tak też się stanie. Hank tu rządzi.

Zdjęcie: Leo Reynold, udostępnione na licencji CC - oryginał stained glass.

Facet pomścił swoje krzywdy karmiąc morderców potrawką z ich dzieci. Jakie to greckie. Amerykańskie – także.

Hank długo prosił mnie, abym został. Góry złota obiecał, cztery rzeki whisky i cycki silikonowe. „Rok nie minie, a zostaniesz nowym Pynchonem, Danem Brownem, Palachniukiem”. Odpowiedziałem, że nie umiem pisać po angielsku. Odrzekł.

„Nie szkodzi. Amerykanie nie umieją już czytać”.

Trwałem w swoim postanowieniu, aż wydawało się, że odpuści. Urządził kolację pożegnalną. Dymiało mięso, wino lało się galonami, przyszła Karen i Charlie ze smerfetką. Danie główne robiło wrażenie. Tłuste owoce morza, grillowane warzywa, cała góra tego. Jadłem, aż uszy mi się trzęsły, było bardzo wesoło, tylko Hank nie odrywał ode mnie wzroku. Miał minę chłopca, który narobił do roztworów w pracowni chemicznej i teraz czeka co będzie. Jadłem coraz wolniej, przeczuwając spisek. Nie mogłem stwierdzić o cóż mu chodzi – krewetki były po prostu pyszne. Wyczyściłem półmisek. Wtedy zapytał.

„Wiesz co zjadłeś?”

To mówię: krewetki, kalmary, małże, warzywa.

„Nie tylko”, odrzekł.

I powiedział.

Dusiłem go, aż mnie odciągnęli.

Ten łajdak, nerwowy pijak, pusty matoł zakochany w sobie dodał do obiadu mój bilet powrotny oraz kartę wizową. Jeszcze rechotał, choć szyję miał siną.

„Teraz Henry, będziesz już tutaj. Popijemy sobie na plaży. Charlie przyniesie kontrakta. Jesteśmy kumplami, no nie?”

Przypomniałem sobie grób Ashby’ego.

Mój bilet w jedzeniu, w żołądku.

Golfista z wielką pytą. Czy tak kończą wszyscy kumple pana pisarza?

„Takiego wała”, odpowiedziałem, godnie podnosząc się zza stołu, „myślisz, że zawsze wygrywasz, no nie? Inni są tylko po to, żeby dawać ci ogień, jak się urżniesz i nie umiesz utrzymać zapalniczki. Otóż gówno mój miły, teraz zobaczysz prawdziwego zwycięzcę. Patrz! Oto klęska twojego zamysłu.”

Tak rzekłem, skłoniłem się damom i włożyłem sobie dwa palce w usta.

Zdjęcie: Ricky Romero, udostępnione na licencji CC - oryginał My ticket!.

Jedno z tych zdjęć to widok ze wzgórz Hollywood, gdzie Hank, wpatrzony trochę w dal, a bardziej w dekolt Karen, przeklinał dzień, w którym obiecał zabrać mnie na wycieczkę.

Po kolacji usiedliśmy przed domem. Ja, Charlie ze Smerfetką, sam Hank i dwie cizie, które przywlókł z likier store. Damskomęski przekładaniec, rozpaliliśmy ogień wprost na piasku. Obok, w wiadrze z lodem stały sobie butelczyny. Kieliszki. Szczapy trzaskały wesoło.

Niebo w Ameryce jest zupełnie inne. Gwiazdy bliżej. Gorące kulki kokoszą się, grzecznie robiąc miejsce dla przelatujących samolotów. Marcy podniosła się ciężko i zniknęła w domu. Miała suche oczy.

- Psiakrew – rzekł Charlie. Ogień odbijał się w jego łysej czaszce – Jesteś żonaty, Henry?

Zaprzeczyłem. Dodałem, że miałem kobiet i to sporo. Hank zarechotał i dalej coś klarował ciemnoskórej dziewczynie. Druga, o perłowej karnacji przysunęła się w moją stronę.

- Też niedobrze – stwierdził Charlie. Popytał chwilę co robię, jak żyję, a kiedy dowiedział się, że piszę, ale po polsku, a tłumaczeń nie ma, wzruszył ramionami, zatroskany chyba szczerze.

- Pisze się tylko po angielsku – powiedział. – Inaczej to nie jest pisanie.

- Dostojewski – przypomniałem.

- Był z Bostonu i to dawno temu.

Bladolica zrozumiała, że Hanka już nie sięgnie. Postanowiła ze mną nawiązać przyjaźń, rzekłbym, międzynarodową. Poprosiła:

- Opowiedz mi o Polsce.

Akurat wróciła Smerfetka. Ruszała ramionami jak ciężarowiec, szykujący się do poderwania sztangi. Świadom, że odpowiedni dobór słowa rozchyli ściśnięte kolana w proce, zabrałem się za bajerowanie bladolicej. Bo w Polsce jest tak – gadałem – każdy zarabia pięćset dolców miesięcznie, ale ma dom i samochód. Każda kobieta jest chętna, a wszystkie spotykają się w kościele. Najbardziej kochamy generała, który wiele lat temu do nas strzelał. Nienawidzimy pedałów i głównie ich oglądamy w telewizji.

Bladolica cała się zasłuchała. Już miałem przejść do legendarnego, statystycznego rozmiaru prącia nad Wisłą, gdy zabrzmiał rozdzierający płacz Marcy. Obróciłem głowę. Zalewała się łzami oraz drinkiem.

- Polska – chlipała – To taki piękny kraj.

Dalej, pocieszamy ją, a ona swoje:

- Czemu nie urodziłam się w Polsce?

Tylko Charlie klął. Powiedział:

- Zimna woda dobrze ci zrobi.

Zabraliśmy picie i poszliśmy nad Pacyfik. Dziewczyny rozebrały się do bielizny, Hank został w szortach. Wszedłem po łydki, takie to zimne, za to Marcy wbiegła radośnie, wyrzucając ramiona wysoko, pod szafranowy księżyc. Hyc pod wodę i tyle. Charlie wrzasnął. Wynurzyła się parę metrów dalej. Zaraz zniknęła pod falą.

- Gdzie płyniesz, idiotko!

- Do Polski! – zawołała. I w długą.

Skoczyliśmy we trzech. Charlie, któremu najbardziej zależało, został w tyle, u Hanka nie najlepiej z kondycją, choć naprawdę się starał. Marcy, mały motorek na koks, miała krótkie łapki, rączki malutkie – dopadłem, wywlokłem. Szczęściem było płytko. Pociągnąłem ją na brzeg i cały się trząsłem. Woda była lodowata. Zaraz wszyscy mnie obskoczyli, nie licząc Charliego, który opieprzał żonę.

Bladolica znalazła się przy mnie. Tuż po niej dotarła ciemna koleżanka.

- Nic ci nie jest? – pytały z podziwem i troską.

- Prawie – przyznałem. – Złapał mnie skurcz.

Jedna natychmiast zaczęła roztasowywać rękę, druga zadowoliła się nogą.

- Nie tutaj mnie złapał – odpowiedziałem.

Zrozumiały.

Zdjęcie: Jeep Novak!, udostępnione na licencji CC - oryginał Islamorada.

Niektórzy pragną, by kostucha przyszła nagle. Puk, puk, uśmiecha się trupia szczęka i mówi: „Oj, Heniu, ja tym razem nie po chomika”. Zawał, najlepiej we śnie. Cegła strącona z dachu. Kula zamachowca. Wielki wybuch. Znikam w wielkim obłoku strachu, ale bez żadnej myśli.

Hank ma łatwiej – jest bowiem przekonany, że nie umrze nigdy. I może mu się to udać.

Niektórzy, zwłaszcza chrześcijanie domagają się rozsądnej celebracji. Każdemu życzą długiej choroby, HIV, rak, mordęga starości. Ma to swój sens. Dotknięty powolnym, świadomym umieraniem mógłbym załatwić niedokończone sprawy i zadośćuczynić ludziom, których skrzywdziłem. Zrobić jeszcze coś dobrego. Poszukać spokoju, zgody na koniec. Boję się, że ta nie przyjdzie i zdechnę zamiast umrzeć, wyjąc w pościeli.

Widziałem grób Ashby’ego, pijany golfista zastygły w ruchu, z gustownie sterczącym prętem. Wybija piłkę w wieczność. Nigdy mu nie opadnie.

Zmarł z pianą na ustach, w drgawkach, przypadkowo.

Ale wiedział, że ona przyszła. Wróciła do niego. To najlepszy moment, żeby umrzeć. Powrót ukochanej. Potem przychodzi życie, nowe dramaty i kłótnie. My, ludzie, łatwo obnażamy kły, szarzejemy. Ta chwila powrotu jest najlepszym, co mogło go spotkać, nic później nie miałoby takiej siły.

Pomyślałem, że oddałbym swoje życie za taką śmierć. Hank w tym czasie poczęstował Lew solidną porcją whisky.

Zdjęcie: erika.tricroche, udostępnione na licencji CC - oryginał grim reaper.